اینترنت بین‌الملل قطع شد؛ فایل‌های شرکت کجا بودند؟
یک روز کاری معمولی در یک دفتر کوچک، روزی که اتصال بین‌المللی قطع می‌شود، و پرسشی که بعد از آن روز باید جوابش را داد.
ساعت نه و ربع صبح است. کارشناس دفتر لپ‌تاپش را باز می‌کند و پوشه‌ی پروژه‌ها باز نمی‌شود. فایل‌ها پاک نشده‌اند. فقط بارگذاری نمی‌شوند و دایره‌ی کوچک «در حال اتصال» بی‌وقفه می‌چرخد.
روایت زیر خیالی است: یک دفتر طراحی کوچک با هفت نفر، در یکی از روزهایی که اتصال بین‌المللی قطع است یا آن‌قدر کند که فرقی نمی‌کند. اگر چنین روزی را از نزدیک دیده باشید، احتمالاً بخش‌هایی از آن برایتان آشناست.
صبح: اول فکر می‌کنیم مشکل از ماست
اولین واکنش، خاموش و روشن کردن مودم است. بعد لپ‌تاپ. بعد یکی از همکاران می‌گوید سایت‌های داخلی باز می‌شوند ولی بقیه نه. حالا معلوم است مشکل از دفتر نیست.
فایل‌های دفتر سه سال است روی یک درایو ابری خارجی است. همه به آن عادت کرده‌اند: نقشه‌ها، قراردادها، فاکتورها. پوشه‌ها روی صفحه‌ی لپ‌تاپ آن‌قدر نزدیک به نظر می‌رسند که کسی یادش نبود خود فایل‌ها روی سروری در کشوری دیگر است.
ظهر: کارفرما منتظر است
ساعت یازده، کارفرمای یکی از پروژه‌ها زنگ می‌زند. قرار بود نسخه‌ی نهایی نقشه‌ها امروز به دستش برسد، چون پیمانکار فردا صبح کار را شروع می‌کند. لینکی که هفته‌ی پیش برایش فرستاده بودند باز نمی‌شود.
مدیر دفتر سراغ نسخه‌های روی لپ‌تاپ‌ها می‌رود. یکی از طراح‌ها نسخه‌ای از دو روز پیش دارد. نسخه‌ی نهایی، با اصلاحات دیروز عصر، روی لپ‌تاپ همکاری است که امروز مرخصی است.
بقیه‌ی روز صرف دور زدن مشکل می‌شود. فایل‌ها تکه‌تکه با یک پیام‌رسان داخلی فرستاده می‌شوند. کسی با فلش USB به دفتر کارفرما می‌رود. حسابدار برای پیدا کردن یک فاکتور، پوشه‌ی پیوست‌های قدیمی ایمیلش را زیر و رو می‌کند، چون پوشه‌ی مالی هم روی همان درایو بود.
عصر: هیچ‌کس مقصر نیست
غروب، کارها به‌زحمت جلو رفته است. هیچ فایلی از دست نرفته و هیچ‌کس هم اشتباهی نکرده. درایو ابری درست کار می‌کرد؛ فقط راه رسیدن به آن بسته بود.
درس آن روز فنی نیست. دفتر کارش را روی چیزی بنا کرده بود که اختیار هیچ بخشی از آن را نداشت: نه سرور، نه مسیر رسیدن به آن، نه زمان برگشتن اتصال.
استدلال ساده
فایل‌هایی که کار هر روز با آن‌ها می‌چرخد باید روی زیرساختی باشند که سازمان خودش اداره می‌کند. این می‌تواند سروری در شبکه‌ی خود دفتر باشد، یا سروری اجاره‌ای که کارکنان برای رسیدن به آن به مسیر بین‌المللی نیاز ندارند.
این کار راه‌حل جادویی نیست و هزینه‌ی خودش را دارد. پشتیبان‌گیری با خود شماست؛ اگر دیسک خراب شود و نسخه‌ی پشتیبان نداشته باشید، کسی جز شما مسئول نیست. کسی باید به‌روزرسانی‌ها را انجام دهد و حواسش به سرور باشد. و هر امکانی که خودش به یک سرویس خارجی وصل می‌شود، مثل ورود با یک حساب خارجی، در چنین روزی باز هم کار نمی‌کند.
اما وقتی سرور مال خودتان است، پرسش «فایل‌ها کجا هستند؟» جواب روشنی دارد. در روزی مثل آن روز، تصمیم دست شماست.
اگر می‌خواهید وضعیت دفتر خودتان را بسنجید، این سه پرسش را همین هفته از خودتان بپرسید:
اگر فردا اتصال بین‌المللی قطع شود، کدام فایل‌ها از دسترس خارج می‌شوند؟
آخرین نسخه‌ی فایل‌های مهم همین الان روی کدام دستگاه است؟
اگر مشتری امروز فایلی بخواهد، از چه راهی به دستش می‌رسد؟
ما چه ساخته‌ایم
ابردرایو را برای همین وضعیت ساخته‌ایم. یک پلتفرم فایل است که روی سرور خود سازمان نصب می‌شود. کاربران مثل یک درایو ابری با آن کار می‌کنند و فایل‌ها را با افراد بیرون از سازمان هم به اشتراک می‌گذارند، اما فایل‌ها روی سروری است که خودتان انتخاب کرده‌اید. مجوزش هم آفلاین کار می‌کند: سرور برای بررسی مجوز به هیچ جای بیرون وصل نمی‌شود.
نسخه‌ی آزمایشی ۶۰ روزه در صفحه‌ی دانلود است.