پنج باور غلط درباره‌ی سرور شخصی
پنج باوری که سازمان‌های کوچک را از نگه داشتن فایل‌ها روی سرور خودشان دور نگه می‌دارد، و اینکه هر کدام کجا درست است و کجا نه.
بیشتر سازمان‌های کوچکی که فایل‌هایشان روی یک درایو ابری خارجی است، این را آگاهانه انتخاب نکرده‌اند. فقط هیچ‌وقت گزینه‌ی دیگر را جدی بررسی نکرده‌اند، چون چند باور از پیش جلویش را گرفته است.
در این یادداشت پنج باور رایج را یکی‌یکی بررسی می‌کنیم. بعضی‌شان بخشی از حقیقت را دارند و آن بخش را هم می‌گوییم.
۱. «یک سرور بزرگ و گران لازم است»
سرور فایل برای یک تیم کوچک، دیتاسنتر نیست. بیشتر کارش نگه داشتن فایل‌ها و تحویل دادنشان است و برای این کار، اندازه‌ی دیسک مهم‌تر از قدرت پردازنده است. یک سرور مجازی اجاره‌ای معمولی، یا حتی یک رایانه‌ی رومیزی که از کار روزمره کنار گذاشته شده، می‌تواند این نقش را بازی کند.
کجایش درست است: دیسک باید به اندازه‌ی فایل‌هایتان باشد، به‌علاوه‌ی جا برای رشد. حافظه‌ی خیلی کم هم کار را کند می‌کند. سرور ارزان یعنی سرور متناسب، نه سرور ناکافی.
۲. «ابر امن‌تر است»
ارائه‌دهنده‌های بزرگ تیم‌های امنیتی تمام‌وقت دارند و سروری که در گوشه‌ای فراموش شده و سال‌ها به‌روز نشده، واقعاً خطرناک است. این بخش باور درست است.
اما خطرهای روزمره‌ای که هر مدیر دفتری می‌شناسد کمتر از جنس نفوذ به دیتاسنتر است و بیشتر از جنس دسترسی: لینکی که هیچ‌وقت بسته نشد، رمزی که بین همه دست‌به‌دست شد، حساب کارمندی که رفته و هنوز فعال است. این‌ها در ابر و روی سرور خودتان یکسان رخ می‌دهند. تفاوت این است که روی سرور خودتان، قاعده‌ها را خودتان می‌گذارید.
کجایش درست است: امنیت سرور شخصی کار خود شماست. اتصال رمزگذاری‌شده (HTTPS)، به‌روزرسانی منظم، رمزهای قوی و ورود دومرحله‌ای اختیاری نیستند.
۳. «یک نیروی IT تمام‌وقت لازم است»
یک نفر باید مسئول سرور باشد؛ این درست است. اما مسئولیت با کار تمام‌وقت فرق دارد. نرم‌افزارهای امروزی برای این نوع استقرار معمولاً با راهنمای گام‌به‌گام و نصب‌کننده‌ی خودکار می‌آیند و کسی که بتواند به یک سرور لینوکسی وصل شود و چند دستور را اجرا کند، از پسش برمی‌آید.
کجایش درست است: کارهای تکراری هست و باید کسی آن‌ها را به عهده بگیرد:
پشتیبان‌گیری منظم، و هر چند وقت یک بار امتحان کردن بازگرداندن آن
به‌روزرسانی سیستم‌عامل و خود نرم‌افزار، در ساعت‌های خلوت
نگاه کردن به فضای خالی دیسک، پیش از آنکه پر شود
۴. «توسعه پذیر نیست»
این باور از دورانی می‌آید که سرور شخصی یعنی یک جعبه با یک دیسک. بسیاری از پلتفرم‌های امروزی طوری ساخته شده‌اند که وقتی فضا کم آمد، سرور دیگری کنار سرور اول اضافه می‌شود و لازم نیست همه‌چیز را به یک سرور بزرگ‌تر منتقل کنید.
کجایش درست است: برنامه‌ریزی ظرفیت با شماست. هیچ‌کس به‌جای شما متوجه نمی‌شود که دیسک دارد پر می‌شود.
۵. «گران‌تر تمام می‌شود»
جواب این یکی به حساب‌وکتاب خودتان بستگی دارد، نه به یک باور. اجاره‌ی سرور، فضای پشتیبان و ساعت‌هایی که کسی صرف نگهداری می‌کند هزینه‌ی واقعی‌اند. در طرف دیگر، اشتراک ماهانه‌ی سرویس‌های ابری معمولاً به ازای هر کاربر است و با هر نفری که اضافه می‌شود بیشتر می‌شود.
برای مقایسه، یک بازه‌ی سه‌ساله را در نظر بگیرید و دو عدد را کنار هم بگذارید: اشتراک ماهانه ضرب در تعداد کاربران ضرب در ۳۶، در برابر خرید نرم‌افزار به‌علاوه‌ی اجاره‌ی سرور و فضای پشتیبان و ساعت‌های نگهداری. نتیجه برای هر سازمان فرق می‌کند. مهم این است که با عدد تصمیم بگیرید.
یک نمونه با عدد
برای اینکه این بحث‌ها انتزاعی نماند، حداقل‌های نصب ابردرایو را می‌گوییم: Ubuntu، ۴ گیگابایت حافظه (۸ گیگابایت توصیه می‌شود)، ۴۰ گیگابایت دیسک به‌علاوه‌ی فضای فایل‌ها، یک نام دامنه، پورت‌های ۸۰ و ۴۴۳ باز روی اینترنت و تنظیمات ایمیل. روی یک سرور مجازی اجاره‌ای، یک رایانه‌ی رومیزی قدیمی یا حتی یک لپ‌تاپ کنارگذاشته نصب می‌شود. وقتی فضا کم آمد، یک گره (سرور ذخیره‌سازی) دیگر اضافه می‌کنید و سرور سراسری (اصلی) کاربران تازه را میان گره‌ها تقسیم می‌کند.
ابردرایو با مجوز دائمی فروخته می‌شود و هر خرید ۱۲ ماه به‌روزرسانی دارد. اگر بعد از آن تمدید نکنید، با همان نسخه‌ای که دارید برای همیشه کار می‌کند. نسخه‌ی آزمایشی ۶۰ روزه در صفحه‌ی دانلود است و بسته‌ها در بسته‌ها و قیمت‌ها.